توی كودكی، اولين‌بار، وقتی طرفِ اعتراضم رسم‌روزگـ‌ار بود كه، فهميدم پدر و مادرم يه روزی پير می‌شن؛ و از من كاری برنمياد.

* توی اين ليست {+} جاش خاليه.

از شش‌دانگِ بـ‌هار، يك‌اپسيلونش مالِ من است! هر بهار، می‌زند به سرم كه در چارچوبِ سرزمينم -بهار- هر چيزی شدنی‌ست! خيال برَم می‌دارد كه اين درختِ پُرشكوفه‌ی آلو تجلّیِ روحِ من است، اين خُنكای ملس از هوای بارانی!.. انگشتانم را می‌كشم روی سبزها و خيال می‌كنم در اين طراوت شريكيم من و درخت! سبز می‌شوم، شكوفه‌هايم باورشان می‌شود كه ميوه می‌شوند، و من با دست‌های نشُسته از اين‌رنگِ‌سبز، صورتم را لمس می‌كنم و موهايم را بالا می‌بندم توی آينه. شال‌ام را برمی‌دارم، كيفم‌ام را روی دوشم می‌اندازم، پاشنه‌ی كفش‌ام را بالا می‌كشم، سرِ راهم لامپ‌ها را روشن و خاموش می‌كنم، تلفن‌ام را جواب می‌دهم و تندتند اس‌ام‌اس جواب می‌دهم يا دستِ آدم‌ها را می‌فشارم با همين دست‌های سبزم، و خيال می‌كنم همه‌چيز سبز خواهد شد!.. باری! اصلن من بدجوری سـراپا سبزم بهار كه می‌آيد! از همين سبزهايی كه فقط بيست‌سی‌روزِ اوّل بهار می‌شود در طبيعت پيدايشان كرد. من اصلن سبزِ سبزم، ريشه دارم عمو خسروی عزيزِ شكيبايی! تـو باورم كن! و پی‌اش را نگير لطفن! سبزی‌ام را انكار نكن! نگرد دنبال ردّ انگشتانم روی ديوارها و كاغذها، آيينه‌ها و كفش‌ها و كليدپريزها! نپرس پس كجاست ردّ سبزِ پاهايم،.. كـو ردّ نگاهم.. نپرس از ردّ حضورم در آن آدم‌هـا... تنها همين شعر را بخوان و بخند! و پیِ آن حقيقت را نگير عمو ؛ كشفم نكن؛ ما آدم‌ها، كشف‌نشده‌ خوشبختيم .

حكايتِ زورآزمايیِ بـ‌هار و زمستانِ اين‌روزها، حكايتِ كلنجار رفتن با اقرار و انكارِ دلتنگی‌ برای توست! برای او. و برای آن‌ها كه دورند؛ همآنها كه يك‌روز توی صورتِ هم لبخند زديم، همديگر را در آغوش گرفتيم و بوسيديم، دستهای هم را صميمانه فشرديم و گفتيم خدانگهدار، به سلامت! دست ‌تكان‌داديم و با ترديد گفتيم: می‌بينم‌ات! امّا تهِ دل‌مان لرزيد از آنچه كه پنهانش كرده‌بوديم در عمقِ نگاه‌مان. كه بزرگ‌شده‌بوديم و بارها رفتنِ آدم‌ها را ديده‌بوديم و طبيعتِ آدميزاد را می‌شناختيم كه به‌قولِ پدر، عاطفه جايی توی چشم‌های آدميزاد خوابيده است؛ همديگر را می‌بينيم و لابد بيدارش می‌كنيم. اين‌روزها من بيدار می‌شوم امّا باز چشم‌هايم پُر از خواب‌های بيدار نشده‌است! و دلم تنگ. روزها می‌گذارمش توی جيبم و گم می‌شوم در رفت‌و آمدها و كاغذها، دست‌ها و نگاه‌ها و روزمرّگی‌ها. شب‌ها امّا جيب‌هايم را خالی می‌كنم، می‌گذارم زير بالشم، و خواب می‌بينم كه آنقدر مرا نديده‌ای كه در چشم‌هايت ديگر خوابِ من نيست؛ و نه حتّی هيچ گره‌ی بيدار نشده‌ای! صُبح بيدار می‌شوم و باز جيب‌هايم را پُر می‌كنم، با اين خيال كه لابلای ديدارِ ديگر چشم‌ها و بيدار شدن‌های هر روزت، خوابِ مرا هنوز نگه‌داشته‌ای! كيست كه نداند صُبح‌ها هميشه نور هست، و اُميد هست و بهار! باری، هوای عجيبی شده‌است رَفيق! گرما و سرما دست‌و پنجه نرم می‌كنند؛ روزها بـ‌هار است كه زورش می‌چربد، شب‌ها زمستان پرچمش را به اهتزار در می‌آورد!

* تايتل از لابلای يك‌شعر/برنامه‌ی راديو 7

و بدانيم اگر سبيل نبود

-پُشتِ لبْ بيـ‌هوده-

دستِ ما در پیِ چيزی می‌گشت

و پس از كَندن‌شان

دستِ ما اينـ‌همه خوشحال نبود

و نگوييم كه مو چيز بدی‌ست

زندگی رشد اين موی پيـاپی

                     زندگی همهمه‌ی سيبيل‌هاست

دست‌ها را را بايد شُست

موچينی بايد داشت

ابــرو را

         بايد بـرداشت

مويی از زيـر ابرو برداريم

وزنِ بودن را احساس كنيم .

و نپرسيم چرا موهای زائد اينجاست

آنجاست

          و كللن هـرجاست !

كارِ ما نيست شناسايیِ رازِ موها

كارِ ما شايد اين است

كه در «لذّتِ» معدومی‌شان شناور باشيم

 * تايتل از شاعری كه متسّفانه هرچی فكر كردم يادم نيومد اسمشون. به ياد آورده/يافته و متعاقبا اضافه ميشود.

نقشه‌ی جـ‌هان  را در دستانم مُچاله می‌كنم ، و دنيـا به آخر می‌رسد ؛

قطب جنوب می‌چسبد به قطبِ شمال، اقيانوسِ آرام سرازير می‌شود در صحرای آفريقا، و درياچه‌ی اروميه لبی تـر می‌كند به بوسيدنِ خزر ، و جانی تازه ميگيرد. شرق و غرب در هم می‌پی‌چ‌َند؛ و فاصله‌ی بين قارّه‌ها تمام می‌شود. و فاصله‌ی بينِ اقيانوس‌ها. و فاصله‌ی بين كوه‌ها. و فاصله‌ی بينِ ... . تـو آنروز از همه‌جا بی‌خبر، در ماشين‌ات نشسته‌ای؛ موزيك گوش می‌دهی و آرام می‌رانی، بعد، از يك فرعیِ هميشگی می‌پيچی؛ و ناگهان جاده‌ی ديگری پيش‌رويت سبز می‌شود؛ جاده‌ای كه مالِ شهرِ تو نيست. و مالِ كشور تو نيست. و كار، كارِ من است و تو ناباورانه خوشحالی؛ كه جادّه، همآن جادّه‌ايست كه انتهاش خانه‌ی اوست! و تابلوها می‌گويند كه چند كيلومتر بيشتر نمانده‌است. شوقی زير پوستت می‌دود؛ گازش را می‌گيری و تندتر می‌رانی. می‌رسی و جَلدی پياده می‌شوی. می‌دوی. و او از پشت پنجره ناپديد؛ و در چارچوبِ در سبز می‌شود! ... و فاصله‌ی بينِ آدم‌ها

                                                         تمام‌ می‌شود. 

صدای فلوت می‌كشاندمان جلوی دفترِ ساختمان؛ دخترك ايستاده برای پدرش فلوت ميزند، ما را نمی‌شناسد، نگاهش كه ميكنيم خجالت ميكشد و مكث ميكند، با پدرش خداحافظی می‌كنيم و رد كه ميشويم دوباره شروع ميكند به فلوت زدن. يادش بخير رفتگرِ آن محله‌ی قديم‌مان ؛ جمعه‌ها صبح‌‌زود می‌ديدمش كه آرام برای خودش زده بود زير آواز و با ريتم جارو هماهنگش كرده بود؛ از دور می‌شنيدمش و وانمود ميكردم حواسم به او نيست تا بلكه به دِلْ‌اِی-دِلْ‌اِی ادامه بدهد، نزديك كه می‌شدم امّا ساكت می‌شد و تنها صدای جارو -آهنگ خالی!- را می‌گذاشت بشنوم، همين كه چند قدم دور می‌شدم دوباره می‌زد زير آواز. شبيهِ گنجشك‌های همان‌ صبح‌های زود؛ كه می‌نشستند توی پياده رو و به چيزی روی زمين تُند‌تند نوك می‌زدند، و تا نزديك‌شان می‌شدم پر ميزدند و روی نزديكترين‌درخت-نزديك‌ترين‌شاخه می‌نشستند، رد كه ميشدم دوباره برمی‌گشتند سرجای قبلی! و من يادِ يك‌جفت چشمِ غريب می‌افتادم در خاطراتم ؛ از آن‌ها كه هميشه نگاهت می‌كنند و تا سنگينی نگاهشان را حس كنی‌ و سرت را بچرخانی، نگاه‌شان را زود ازت می‌دزدند، و وقتی چشم ازشان گرفتی، نگاه‌شان را باز برميگردانند به تو ... و در زندگی وقت‌هایی هست كه دلت می‌خواهد شريكِ يك دِل‌ای-دل‌اِی شوی، كه پياده بگذری از كنار يك‌دسته گنجشك و دل‌شان نلرزد از قدم‌هات، كه نگاه‌ كنی در يك‌جفت چشم غريب و نلغزد، بلكه بخوانی در اعماقش كه چيست آنچه تو را آن‌همه به خلوتِ خود می‌كشاند ..

يه حسّايی هست ؛ كه هميشه موندگار نيست. از يه جايی، اتفاقی، صدايی، حرفی، نگاهی كه شايد حتی تصادفی راه‌ات بهش افتاده، تصادفی ديدی يا شنيدی پيداش می‌شه و غليان می‌كنه و به اوج می‌رسه. و هيجان داری از حجم‌اش، می‌ترسی كه سرريز بشی، كوچك باشی، از هم بپاشی! امّا می‌خوای كه باشه، كه بمونه. مث حسّی كه حالا در من هست ؛ و تجـربه‌ی نامانا بودنش، و ترسِ از دست‌دادنشه كه حالا وادارم كرده به نوشتنِ اين سطور ؛ برای گريز از پريدنش، مثِ عطر . بخاطرِ معصوميتِ اين بـاور كه، شايد توی كلمه‌ای از اين جملات ذرّه‌ای ازش ثبت بشه، و فردا -كه ديگه حتماً تمام عطرش پريده- شايد با تلفظ اين كلمه، برگرده اون عطر . و چه می‌شه كرد جز اين؟ چطور می‌شه نگهش داشت، جاودانه‌ش كرد؟ با كـلمه؟ رنـگ؟ نُـت؟.. و نگـو تمايل به نگه‌داشتنش حسّی عبث، خواهشی بيهوده‌ست. نگو رهاش كن ، نگو فقط تماشا سهمِ ماست، كه من از بيهودگیِ تكرارِ هميشه‌ی‌ اين‌حرف‌ها به نجوا در گوشِ خودم سرشارم! كه تسكين نمی‌شن ديگه اين‌حرف‌ها. بگـو ، تنهـا بگو كِی ، بگو كُجـا می‌شه دوباره و دوباره بهش رسيد، كه داشت‌اش؟ كه پشت‌سر گذاشت اين ترس رو، كه خاتمه‌داد به فـرسايشِ اين احساسی كه با هر ثانيه به پايانش نزديك‌تر می‌شه، و با هر سطرِ اين نثر . بگو به كدوم سو بايد بدنبالش دويد؟ كه وقتی تَه‌می‌كشه و به جستجوش هزار بار به همون‌ جای شروعش، به تكرارِ اون اتفاق، اون‌صدا و اون‌نگاه رجعت می‌كنی، ديگه پيداش نمی‌كنی. عطرش پريده. اونجا نيست. نـيست.. و ميخوام نتيجه بگيرم كه كار تمومه، كه نميشه، با اين‌حساب ديگه نميشه به چيزی در اين جهان دل‌بست! تو امّا حتمن ميگی نه، بايد كه فرسايشی باشه، بايد كه تحليل بره ، تَه‌بكشه ، تا مغلوب‌اش نشی ، غرق‌اش نشی ؛ بس‌كه روح‌ات هنوز اونقدرا بزرگ‌ نيس كه بتونه تعادل‌شو حفظ كنه، كه از هم نپاشه ، كه نسوزه از آتيشِ اين اشتياق ! و من ميگم سوختن رو چه باك؟ و تو حتمن نا اُميدم می‌كنی كه : قـُقنوس نيستی دختر ؛ نشدی هنوز !

خعلی ضايس واقعن

كه آدم بميره و بره به دنيای بـاقی

با دستِ خالی از خاطره‌های گفتنی؛ از عاشقی و عشقبازی. با جيبِ خالی از تجربه‌ی خيلی‌چيزای‌ديگه

و مهم‌تر از همه؛ بميره با پرونده‌ی خالی از حماقتـ‌ای قابل ذكر !

بعد بره اونطرف ببينه جمعيّت نشستن دورِ هم و ذكرِ خيرِ دنيای فانی‌ـه!

بقيه هی شلوغ كنن و مجلسو دست‌بگيرن و ريسه برن از حرفای هم؛ از حماقتای هم

يكی ازون وسط بگه بچّه‌ها تا به الآن من گُنده‌لاتِ‌تونم‌هااا

اونيكی بگه: قُـپّی نيا صب كن من خاطره‌مو تعريف كنم بعد

همگی اوج بگيرن كه بگو بگو بگو

بگه و جماعت غش‌غش بخندن و بگن الحق كه توئی !

وسطِ خنده هی سُقلمه بزنن به تو و بگن بابا تو چرا ساكتی پَ؟؟ تو هم بگو يه چيزی ديگه!

بيا قاطی ما

بعد تو مثِ بُز نگاشون كنی

و با خودت بگی

                 ای دل غــافل !

برچسب‌ها : عاشقانه‌

هستی و نيستی ؛ تيره و روشن می‌شوی در من .

دارد چشمم سياهی می‌رود يا ...؟

آونگ‌ام انگار ، تلو تلو خوران ميانِ يقين و ترديد .

دارد سرم گيج می‌رود يا ...؟

پا پس می‌كشم و نزديكتر می‌شوم ؛ نزديك‌‌ام و دستم نمی‌رسد !

دارد دلـم تار می‌بيند يا ...؟

اين بـودن اشتباست. ‌هر بودنی خطاست! بديهی‌است و دليل نمی‌خواهد.

عقل است اين دارد استدلال می‌كند يـا ...؟

*

+ نـ‌وشـ‌تن ، آتـشِ روشنِ كوچكی‌ست ؛ گيريم نتونی توو چارچوبش حرف‌تو بزنی و ختم بشه به چرندياتی غليظ‌تر از هميشه .

صدای خِرت‌خِرتِ دمپايی‌هاش كه كشيده‌می‌شوند روی موزاييك‌های كفِ حياط پُشتیِ خانه‌اش، احساسِ تنهايی‌اش را دو چندان می‌كند ؛ آنجا در مخفیِ كوچكی هست كه به بهشت باز می‌شود. بهشتِ سوت و كور. در را آرام باز می‌كند و داخل می‌شود ؛ می‌ايستد روبروی صندوقِ كهنه‌ی كوچكی كه روی ديوار نصب شده‌است : «صندوقِ انتقادات و پيشنهادات؟!» خاكِ رويش را فوت می‌كند و كليد را می‌چرخاند توی قفل! برگه‌ی كاهیِ پوسيده‌ای را می‌كشد بيرون ؛ دست‌خطّ‌ِ حوّاست! نوشته :

                                                               » بـ‌هشت پـائـيز ندارد آقا ! «

تنـ‌ها در تاريكی نشسته خيره به عكسی در قابِ‌عكسِ كهنه‌ا‌ی روی قفسه‌ی كتاب‌خانه‌ی كوچكش. عكسِ‌ رنگ‌و روو رفته‌ و قديمی‌‌ای كه می‌خندند در آن از تـهِ دل ، آدم و حوّا ، برهنه ، كنارِ درختِ سيب !

هی! لباسِ از-نو-شُسته‌شده‌ روی بنـد!

كه پناه بُردی به گيره‌های چوبی

از دستِ بـاد !

شايد

سرنوشتِ تو

               آغشتگی‌ست

هی! ذهنِ كوچكِ ناگرفته پند !

كه پناه‌ بُردی به فراموشی

از دستِ يـاد !

شايد

سرنوشتِ تو

               آشفتگی‌ست..

B يا O ؟ شايد يك‌روز اهميّت پيدا كند اين سؤال. حالا امّا گروه خون‌ام را حدس می‌زنم. بجای انجام يك آزمايشِ ساده ، می‌نشينم فكر می‌كنم كه دوست دارم كداميكی باشم؟ خالص‌ يا ناخالص؟ مثبت يا منفی؟ گاهی "ندانستن‌ها" برايم لذّت‌بخش است. ندانستنِ چيزهايی كه هميشه راهی برای دانستن‌شان هست؛ شبيهِ آزاد گذاشتنِ پرنده‌ای‌ست كه می‌دانم هر وقت دستم را بالا بگيرم، می‌آيد و روی انگشتم می‌نشيند. نقطه‌ی مقابلِ اين لذّت، عطشی‌ست كه برای "دانستن" دارم؛ دانستنِ چيزهايی كه هيچ‌راهی برای سر در آوردن ازشان نيست! و از اينجاست كه آدم‌ها برای من دو دسته می‌شوند ؛ دسته‌ی اوّل، همان پرنده‌ها ؛ كه تنها دراز می‌كشم رو به آسمان و با دست‌هايی كه زير سرم به‌هم قلّاب كرده‌ام پروازشان را تماشا می‌كنم . و با "نادانسته"‌هايم حباب می‌سازم و می‌تركانم. بی كه دستم را بالا ببرم كه بنشينند، بلكه دست از حباب‌بازی‌هايم بردارم. و دسته‌ی دوّم ، پرنده‌هايی كه آزادترند، كه دست‌آموز نيستند، كه به ندرت لانه می‌سازند روی دست‌هايی كه برای نشستن‌شان بالا گرفته‌شده! آن‌هايی كه دوست دارم سر از كارشان درآورم. اينجور وقت‌ها دست‌هايم را به موازاتِ هم پائين می‌اندازم. چشمانم امّا آن بالاست؛ با برقِ تحسين، در تعقيب‌شان!

می‌دانم... شايد عاقبت، يك‌روز مانده به پايان ، دنيـا آينه‌ای پيشِ رويم بگيرد؛ و تصويرِ تنـ‌هايی‌ام را ببينم ، با موهای سپيد .

چه می‌گويد بــاد

زيرِ گوشِ شاخ‌و برگ‌ها ؟!

كه هنوز بعدِ اين‌هـمه‌سـال

شنيدنش تازگی دارد ؟

كه هنوز مست‌اش می‌كند ؟

كه هنوز همديگر را

به رغـبت

           در آغوش می‌كشند ؟