Alfredo - Cinema paradiso

That will never change

Time slips by like a flowing river

روی پله ی اول می ایستم و نگاه میکنم بالا رُ ؛

_کسی اون بالاس؟_

نمی بینمش؛

اما گمونم تنهایی اون بالا نشسته باشه،

شاید،

حضورشُ از بوی توتونِ مخصوصِش باید حدس زد؛

_اگه اون بالایی دودُ بده این وَر، که بفهمم هستی_

نمی شنُفَمِش؛ شاید پنجره اش رو باز گذاشته که...

میخندم به سادگیم.

برای خودم مینویسم.دلیلشم انگار نمیشه نوشت چون یه حس عجیبه علاقه به نوشتن.
من که هیچوقت خوب دلیلش رو درک نکردم فقط میدونم نوشتن یه چیزی شبیه یه نور کوچولو درونم قرار میده که بودنش و داشتنش تجربه ی خواستی و عجیبیه .
و علاوه بر این یکی دیگه از دلایل نوشتنم اینه که بعضی حس ها هست که گذراست_هرچند قشنگ_ولی ممکنه فراموش بشه واسه همیشه.
اینکه سعی میکنم بنویسمش برای ترس از فراموش کردنشه!

بقول آنتوان دو سنت اگزوپری(توی شازده کوچولو):
(اینکه اینجا سعی میکنم او را وصف کنم برای این است که از یاد نبرمش؛ فراموش کردن یک دوسـت خیلی غم انگیز است...)

^من

^{دختر حوا}

^{مخلوق آن ذات ابدی}

^{یک انسان}

^{اشرف مخلوقاتم.}

^{“پونه ابدالی”}