عبورِ آستيگماتی

تنها نشسته ام

و حواسم نیست

که دنیا با من است...

+ پنجشنبه نوزدهم مرداد 1385<---- آستیگ.مات

من ولی هنوز همون دختر بچه ی 5-4 ساله ای َم كه رو كفِ دستِ چپِ بابا

می ايستادم و آروم دستشُ می بُرد بالا ؛ كه ياد بگيرم تعادلمُ حفظ كنم .

و با كوچكترين لغزشم ، دستِ راستش سريع ميومد و نگهم ميداشت .

هنوز همونم. اوهوم .

گيرم دیگه جا نشم توو یه کف دست، هنوزم احتياج دارم كه هوامو داشته باشی ...

+ دوشنبه دوم مرداد 1385<---- آستیگ.مات