عبورِ آستيگماتی

بن‌بست

dokhtarehavva — Mon, 09 Nov 2009 19:28:18 GMT

چشم‌‌پزشك Ш را نشانم می‌داد ،

و من دستم را به سمتِ پائين حركت می‌دادم .

دوباره Ε را نشانم می‌داد و دستم را به سمتِ چپ ...

تصميمِ خودم را گرفته بودم آنروز ؛ می‌خواستم عينكی باشم .

فقط 7 سالم بود ،

و خيال ميكردم ، دنيای متفاوت‌تری را از پشتِ آن عينك خواهم ديد .

فكر ميكردم چيزهايی هست كه ما نمی‌توايم ببينيم ، ولی هست .

هنوز هم همانم .

هنوز احمقانه فريفته‌ی دريچه‌های جديدم ، نگاه‌های نو ،

زوايای منحصر به فرد و ...

غافل از اينكه ، تمام‌شان به همين دنيای بی‌رنگِ لعنتی بـاز می‌شوند ؛

تمام‌شان .

پ.ن : پستهای پر از غُرِ اين‌مدت را به ناغُریِ خودتان ببخشيد ؛

قــُر نباشيد الهی .

MASQUERADE

dokhtarehavva — Sat, 07 Nov 2009 18:55:18 GMT

نقابِ سفيدِ باشكوهی به‌صورت داشتی ؛

و چقـدر شبيهِ خودت نـبودی آن‌شب .

امّا ،

شناختمت من .

{چشم‌هات پيـدا بود . و آن شانه‌ها ... }

é è

ماه اسم رمزِ شب بود ؛

و تو وقتی آمدی كه ديگر

خورشيد بالا آمده بود .

پ.ن : خواب بود اولی.

راست می‌گفت ؟..

dokhtarehavva — Tue, 03 Nov 2009 14:08:18 GMT

مـا به فــال اعتقاد نداشتيم ، به اَشـكال چرا .

نمی‌دانستيم وقتی فنجان را سركشيده‌ايم با هزار فكـر ،

هزار خيال و با هزار رؤيای محــال ، جائی ثبت می‌شـود

نقشِ تمام‌شان ؛ --< تــهِ فنجان‌مان !

"ما فنجان‌هامان را نمی‌خواستيم كـسی مـعـنـا كنـد . "

عابری امّا سرك كشيده‌بود و چيزهايی گفته‌بود ؛

"سعادتِ كوچكِ گـذرایی نقش بسته بـود تهِ فنجانِ قهوه ،

و كنارش يك رؤيا خودنمايی ميكرد كه متعلق به من بود ."

من ترسيدم از هرچه سعادتِ گذرا ؛

رؤياهام رنگ باخت ناگهان ؛

من... دسـت نكشيدم امّا از هيچ‌کدام ،

خواستم زندگی كنم تك‌تك‌شان را ،

مـاندگـار كنم لحـظه‌هام را ،

به خيــالِ آنكه سعادتِ مــانـدگـاری هم هــست ؛

نبــود .

اندر ادراكِ ما از مردمان

dokhtarehavva — Thu, 29 Oct 2009 10:16:18 GMT

بــحثِ طیّ طـريقِ آن راهِ پُر پـ‌يـ‌چ‌ـ‌و‌ـخ‌َـمِ طـرّه‌ی زلفِ دوتـا گيسـ‌وی نگار ،

و آن پـيــر مغانِ قــدح بدستِ فيلان ،

را بـعــــله ، صـد البتّه که می‌فهمیم!

امّا لااقل يك‌ربع بـی‌خـيـالش! جانـا ؛

برای يكـ‌بار هم كه شده ،

بـی‌لـفافه

بی‌چـلاندن

بی‌پـيچاندن

بزن حرف حسابت را و خلاص .

اين‌بار را بيا اينجوری_{آيكون نشون‌دادن كف‌دست}_باش با ما رفيق .

Miniwall

dokhtarehavva — Thu, 29 Oct 2009 10:14:18 GMT

هــستند آدم‌هايی در زندگانی ،

كه در بيداری اگر يك بار ديگر ببينی‌شان، جواب سلام‌شان را هم نمی‌دهی، فكر می‌كنی حتی ديگر صورت‌شان را بياد نمی‌آوری ، مدلِ نگاه كردن‌شان، راه‌رفتن‌شان ، لحن حرف زدن‌شان ، و سبكِ لباس پوشيدنشان را هم .

امّا همين آدم‌ها سرشان را عين چيـز می‌ندازند پائين و با تمامِ جزئياتِ ظاهری و باطنی‌ِ هميشگی‌شان می‌آيند توو خوابِ دمِ صبح‌ت و درست از همان خيابانِ مسيرِ هر روزه‌ات ، از كنارت رد می‌شوند و تو سريع ، بی‌هيچ فكری ، بی‌هيـچ بالا و پائين‌كردن و سنجيدنی ، می‌گويی : سلام !

بس‌كه ذوق كرده‌ای از ديدنشان ، دلت برای‌شان تنگ شده بوده لامصّب .

بس كه تو خـواب لازم نيست ديگر وانــمـود كنی هنوز نـبـخـشـيـدی‌شان...

▫▪▫

يـك‌ساعت بعد توو همان خيابان حواس‌ت به تك‌تكِ آدم‌های عابر هست ؛

مبـادا بيايد بگذرد و نبينی‌ش .

هزاری هم كه بی‌سلام ،...

هزاری هم كه پنج‌شنبه‌ها_ آن‌هم اينجا ؟_ محـــــال ...

/سعیده

بادبادكـ‌های هـ‌نـ‌وز ، بـادبـادك‌هـای همـــ‌ی‌ـ‌شـــ‌ه ...

dokhtarehavva — Tue, 27 Oct 2009 20:30:18 GMT

و يك روز هم كه لابد شبيهِ تمامِ روزهای قبلش بود ،

با‌اشتياق و شور مضاعف تمامِ پلّه‌ها را بالا رفته‌بوديم كه سُر بخوريم باز

بــی‌خيــال از آن‌بالا ، كه ناگهان چشم‌مان افتاده‌بود به آن‌هايی كه چند

فرسخ آن‌طرف‌تر بـادبادكـ‌هاشان را هوا كرده بودند، و دل‌مان گرفته‌بود ؛

حتماْ مثل خيلی‌ها در دل‌مان هم گفته‌بوديم : هووم... انگار زندگی فقط

همين نيست‌ها، دلِ ساده .

خلاصه پلّه‌ها را گيـج و مشتاق برگشته‌بوديم پائين و حتی لذّتِ آخـرين

سُرخوردن را از خودمان دريغ كرده‌بوديم ، و رفته‌بوديم پـیِ بادبادك‌ها ؛

پیِ رؤيــاهـامان .

{بادبادكـ‌‌ها امّا هميشه نياز بـ‌ه مــا داشتند برای آن‌بــالا مــاندن} ؛

و فراموش شــدیم كم‌كم ،

گم‌شدیم ميانِ هـــزار قرقره ،

هــزار ريسمان ،

هــزار بــادِ بی‌سامان .

امضاء : آستيگ.‌پنـجــاساله

فرداش.بی‌ربط : میگم چه عجب پائـيز خــان بعد از حدود نيم‌فصل كه از عمرشون گذشته ، اومدن يه جلایی دادن به دل‌مون! ---< با ايــن بارونـــ‌ه كه باريـد و می‌باره هنوزم نم‌نم .

dokhtarehavva — Wed, 21 Oct 2009 16:41:18 GMT

صبح شده بود ؛

كتاب رو تموم كه كرد، بستش و گذاشت توو باكسِ تعبيه‌شده‌ی روو بازوی سمتِ راستش . حلقه‌ی چشماش، لولای آرنجش و زانوهاش، كمرش و انگشتاشُ روغن‌كاری كرد . گوش‌پاك‌كُنُ ورداشت و روغن‌ اضافه‌های سر‌ريزشده رو از دورِ چشم‌ها و آرنج و... تميز كرد .

تصميم گرفته بود بـاور كنه حرفای كتاب رو ؛ اينكه آدم‌آهنيا هم احساس دارن ، می‌تونن بی‌برنامه عمل كنن ، می‌تونن حتّی خودشون باشن، بلدن لمس كنن و عاشق بشن و در‌كل چيزايی كه آدما به توانايیِ انجام‌دادنش به‌خودشون می‌بالن و الخ .

كلّی انرژی گرفت از اين‌فكرا و خلاصه توو دلش عروسی‌ شد و رفت جلو آينه كه يه لبخند گـَله‌گـشاد به خودش بزنه واسه شروعِ يه صبحِ قشنگ ؛

هِی زور زد امّا لب‌‌و‌‌لوچه‌ش از هم باز نشد كه نشد ؛

اووف‌ففففف ! لعنتی ؛ باز فراموش كرده بود روغن‌كاريش كنه ،

آهـ‌‌ـن‌پـ‌‌ـاره‌ی كـ‌لّـ‌ه‌پــ‌‌ـوكِ اوراقـ‌‌‌ـی.

dokhtarehavva — Wed, 21 Oct 2009 16:40:18 GMT

تمام آرزوی بيدِ باريكِ جوان‌ِ جلوی دربِ اين خانه‌ی جديد ،

شايد اين است كه روزی بشود عينِ‌ همان بيدِ بزرگ و زيبای دانشگاه‌_در مسير بينِ آن‌دو دانشكده‌ی فلان ؛ كه هـزارو‌‌يك خاطره را تداعی كند و برايش دلتنگ شويد كه چرا حالا ديگر سهم‌تان ازش چندتا عكس دونفره به بالا است و بس . كه بتواند بشنود رازهای آدم‌ها را ، كه ببيند شوخی و خنده‌ی ما آدم‌ها را زير سايه‌اش ، حتی كشكه‌بادمجونِ يك‌وجب رووش ‌روغن‌‌ِ مامانِ ميم! خوردنِ 9 تا دخترك تخص را، كه كله‌هاشان كلی باد داشت و شايد دارد هنوز ...

خلاصه دلش يك بغل خاطره ميخواهد اين بيد باريكه‌ی دم در ؛ امّا نمی‌شود كه . درخت‌ها ريشه دارند ، سرنوشت‌شان ديگر همانجائی‌ست كه كاشته‌ايم‌شان ؛

حالا اگر بلـد بودند بهشتَ‌ش كنند كه فـ‌بـ‌ها ، و الّا آدميزاد كه نيستند تا بشود سوار طيّـاره كردشان و فرستادشان همآنجا كه می‌خواهند . مثل ميم-ر _يادش بخير آن مسابقه‌گذاشتن‌ها و نشانه‌گيری‌ها و سنگ‌انداختن‌هامان توی حوض‌ِ خانه‌پدربزرگ از توی بالكن، آن ستاره‌شمردن‌هامان _، يا مثل "پ" كه توو بچگی صداش ميزدم هواپيمان! به هـــزار و يك دليل! يا مثل ... مثل تمامِ آشناها و غريبه‌هايی كه رفتند بشوند شايد شبيه بيـدهای با شكوهِ متمايز .

كاشكی بشوند .

زين‌پس همه‌ی عمرم را ، بيـ‌راهه خواهم رفـ‌ت .

dokhtarehavva — Wed, 21 Oct 2009 16:40:18 GMT

زندگی هــزارتا بزرگراه و اتوبان و جاده‌ی برون/درون شهری دارد و هــزارتا جاده‌ی جورواجور و هزارتا اصلی و فرعی و كوچه و پس‌كوچه و الخ ؛ بعد يك‌وقت‌های ديگری هم هست كه موقتاْ زده‌ای به يكی از بيـ‌راهـ‌ه‌هاش ؛ موقتاْ ، يعنی اينكه مـ‌انـ‌دنـی دركار نيست ؛ يعنی ميدانی كه دير يا زود برمی‌گردی سر مسير اصلی ؛ بايد برگردی. ميدانی كه تا همينجاش هم زيادی ناپرهيزی كرده‌ای و خوب ميدانی كه فقط تا وقتی توو اين بيراهه اطراق ميكنی كه بدانی هنوز دير نشده و كار از كار نگذشته ،كه هنوز وقت داری برای برگشتن .

خلاصه كه حواست هست به عمقِ اين بيراهه رفتن‌ت. بعد خب مسلماْ حواست هم هست كه هرچيز و هركسی را كه توو اين بيراهه ببينی ، بايد بگذاری همينجا و بروی ، بايد بسپاريش به‌ذهنت ، بسپاريش به خاطرات .

شده امّا كه دم‌رفتن بترسی از فراموش كردنش ؟

كه مدام بجنگی با خودت كه ...

شده دستِ‌آخر بروی امّا جا بگذاری تكّه‌ای از وجودت را ؟

خواستم بگويم بايد پرهيز كرد از اين بيراهه‌های لعنتی ؛ بس‌كه دوست‌داشتنی‌اند ، دچار شدنی‌اند... بس‌كه گريبانت را می‌گيرند تا ابد ؛ بس‌كه نمی‌گذارند رنگِ تعلق بگيرد لحظه‌های اين جاده‌ی اصلیِ زندگی‌ت. بس‌كه يك‌تكه از وجودت را همراهت نداری مواقعی كه لازم‌ش داری... بس‌كه بی‌ارزش می‌كنند تمام علائم هشدار دهنده‌ی نزديك پيچ‌ها را .

ببيـن ؛ اثر خودشان را گذاشته‌اند دختر ؛

هــزاری هم كه حـاشـا كنی‌ .

D Nd

dokhtarehavva — Wed, 23 Sep 2009 11:40:18 GMT

] }هليا [صدام‌زده واسه استقبال از پائيز و غافلگير کردنش !

درگوشی عرض شود كه : نمك‌گير کردنش هم ؛) } :

هـمه‌ی برگهاش را به‌پات می‌ريزد پـائيز ؛

هزاری هم كه بلد نباشی زبانِ خش‌خشِ‌شان را زيرِ پاهات ...