عبورِ آستيگماتی

And now it's never gonna be that way …

dokhtarehavva — Fri, 27 Nov 2009 15:09:18 GMT

انقدر دل‌شو صاف و صيقلی كـرد كه از اون به‌بعـد ديگه همه‌چی ازش سـُر ‌خورد .

dokhtarehavva — Fri, 27 Nov 2009 15:07:18 GMT

نقشه‌ی بزرگِ جهان را پهن كرده روی ميزِ بزرگی، در سالنِ بينِ دو راهرو ؛

{با خودم فكر ميكنم با اين چهره و ظاهر آراسته اگر روپوش سپيد تنش بود و انقدر مداوم سيگار نمی‌كشيد، خيال ميكردی از پزشكان اينجاست اين شخص. زياد نگاهشان نبايد كرد؛ اينجا باید حواست را خیلی جمع کنی، ميگويند نبايد بهشان زياد محبت كنی، ممكن است عاشقت بشوند؛ تو كارت كه اينجا تمام شد ميگذاری می‌روی و آن‌ها ضربه ميخورند . }

سيگارش را خاموش می‌كند ، مكثی كوتاه و بعد انگشتَ‌ش را ميگذارد روی نقطه‌ای از نقشه و می‌گويد : بلژيك بايد اينجا می‌بود ، اين‌ها نقشه را اشتباهی ‌كشيده‌اند . انگشت اشاره‌اش را چندبار ميبرد بالا و با ابهت و ژستِ بخصوصی محكم ميكوبد روی‌ همآن‌نقطه : درست همين‌جـا ، اين‌بالا ، كنارِ اقيانوسِ اطلس . احمق‌هـا نقشه را دس‌كـاری كرده‌اند . نـه؟

نگاه ميكنم به چهره‌ی متشخص و كاملاْ جدی‌ش، و آن موهـای جو گندمیِ قشنگ ؛ اگر هرجـای ديگری غير از اينجا با اين لحن اين‌حرف‌ها را زده بود ، هيچكس جرئت نمی‌كرد كمترين شكـّی در درستي حرفش بكند .

دوباره تكرار ميكند حرف‌هاش را و نگاه ميكند به من كه كنار ديوار منتظر ايستاده‌ام ، و اينهمه‌وقت او را تماشا ميكرده‌ام. نگاهش را ثابت نگه ميدارد و منتظر جوابم می‌شود . به خودم می‌آيم، نزديكِ ميز می‌شوم، لبخند تحويلش نميدهم كه خيال نكند ترحم است، يا اينكه جدی نگرفته‌ام حرفش را، سعی نمی‌كنم بلژيك را پيدا كنم و نشانش دهم و بگويم ايناهاش، تو اشتباه ميكنی، نقشه درست است.

با جديت و دقّت نقشه را ورانداز ميكنم، چهره‌ متفكرانه‌ای به‌خودم ميگيرم و حرفش را تأييد ميكنم . نه تعجّب می‌كند، نه لبخند فاتحانه‌ می‌زند ، چهره‌ای حق به‌جانب به خودش ميگيرد و ميگويد : پس دفعه بعد كه اومدی اينجا* يه نقشه‌ی درست بگير بيار ؛ می‌گـيری ؟ ميـــای ؟

می‌خواهم بگويم كه نـ‌مــی‌تـ‌وانـ‌م ، كه دفعه‌ی بعدی دركار نـ‌يست ، كه جای بلژيك در تمامِ نقشه‌های آن‌بيــرون، همانجائی‌ست كه تو تكذيبش ميكنی ؛ جــ‌ای خيلی چيزها راستش، آن‌بيـرون_در دنيای ما_با مـالِ شما فرق می‌كند آقا ... خيــلی چيزها نيستند آن‌جائی كه تو ميخواهی باشند ، نيستند آنجا كه بـايد باشند ...

ميگويم : مممم كُـره‌ی جغرافيايی بهتر نيست ؟

حس خوبی ندارم از قولی كه به دروغ برای خوشحال‌كردنش داده‌ام؛ چون با خودم فكر كرده‌ام فردا كه بيدار شود ،شايد مرا يادش نباشد ، و قــولِ مـرا . بعبارتی، در اصل آرزو ميكنم كه يادش نباشد .

می‌دانی،.. دنيای مـا هـ‌مـ‌يـ‌شـ‌ه دنيای آن‌ها را بی‌سـر و صدا پاك كرده ، ناديده گرفته ، كمرنگ كرده ، گُم كرده ؛ گيريم با قـ‌رص‌هـ‌ای رنگارنگ .

و من ، اما هميشه ترديد داشته‌ام ، كه دنيای واقعی‌ كدام‌‌‌‌يكی‌ست ؟

* آسايشگاه روانیِ ايكس – سال 84

eMpty...

dokhtarehavva — Tue, 24 Nov 2009 14:06:18 GMT

ـ اينجا چارپـا هم پيدا ميشه اسرافيل جان ؟ كه اللحساب كباب‌كنيم بريزيم توو حلق حواريون ؟

+ نـچ داداشِ من . چــطو ؟

ـ خوراكِ مـعـنوی‌مون آخه تــَه كشيده ؛ پری‌ها سركش و جسور شدن ، زيرِ بارِ ستايش و كلّاْ هيشكدوم از فرايض‌شون نمی‌رن . گستاخ هم شدن ؛ ديگه نه می‌رقصن ، نه می‌خندن ، نه جوابِ نامه‌ی آدمو می‌دن پدسّوخته‌ها . دلم پوكيد .

+ بَه‌بَه ! نـــامه هم‌ ردّ و بدل می‌كنين شماها با هم ؟!؟!

ـ نگو كه می‌خوای بگی اون كاغذی‌كه ديروز توو بارگاه ملكوتی دست خودت ديدم قبضِ آب و برق بوده! :دی

+ ها؟ چيزه ،.. دِ بــبــند اون دو-‌نـُخطه-‌دی‌تو‌ بيــــنــم !

پ.ن : نياين يخه‌مونو بگيرين بعضياتونا.من هيــچ مسئوليتی در بابِ صحت و سقم اين قضايا در آن مكانِ مقدس و عاری از هرگونه فلان و الخ تقبّل نميكنم :دی

پ.ن 2 : اينم تغيير فضای دپرسردگی‌ و مُردگی و فسردگی و مچاله‌گی ..

₪₪₪₪₪₪₪

اَدد : هرچند بی‌ربط به پست ؛ امّا دوس‌داشتم اينو هم بگم كه شاعر ميگه :

مـــرا گناه كبيره‌ای‌ست

تــا چشم‌هـا

از بسياریِ يكّه‌ها كه خورده‌ام

حتی ميانِ خواب !

...

«كيكاووس ياكيده»

|--> این شعر تخديم شــد به وحـ‌شـىــىــى ؛آُسوه،همسر و مــردِ ايده‌آلِ من :دی

یـ‌ك‌بـارِ دیــ‌گـ‌ر

dokhtarehavva — Tue, 17 Nov 2009 17:54:18 GMT

سـردی چرا جانِ دلم؟ دست‌هات را هـاه‌ه‌ه‌ه كن ، بيار اصلاْ خودم برايت ها‌ه‌ه‌ه كنم مَشتی ؛

آخ مشتی ! يادت هست با هم هزاربار آن فيلم را ديده بوديم؟؟ هنوز هم كه هنوز است خواستنی‌ست برايم . همانی كه اهل ده فهميدند و گفتند كه ما كافريم! كه توی چشم‌هامان حتماْ سُربِ داغ می‌ريزند آن‌دنـيا ، كه نشستيم و بی‌ايمانی تماشا كرديم و لبريز شديم. يادت هست مشتی؟ كه من كدام صحنه‌ را دوست داشتم ؟ همان آخر‌ها ، همانجا كه همه چيز تمام شده ، همه نگرانی‌ها ، بدخواهی‌ها، سوء‌تفاهم‌ها ،درست همانجا كه اِلی دست‌های مـرد را می‌گيرد توو دست‌هاش و وقتی می‌بيند آشفته‌ست ، وختی می‌بيند يخ‌زده انگشت‌هاش ، می‌بوسدشان و خيالِ هردوی‌شان را راحت می‌كند .

خسته بود مَـرد ، و اِلی اين را فهميد . می‌دانی مشتی ، آدميزاد هميشه درست وختی توانش تمام می‌شود كه بداند همه‌چيز دارد درست می‌شود ، همينجاست كه ناگهان متوجه‌ِ آن بارِ سنگين می‌شود ؛ همآن فشاری كه اينهمه وقت روو شونه‌هاش بوده و تـاب آورده . ناگهان خودش را می‌بازد .

بيار دست‌هات را ببوسم آرامِ دل‌ـَم ، يخ زده انگشت‌هات سايه‌ی سرم .

نـه ، حتی نمی‌خواهم مثل هميشه در عوض پيشـانی‌ام را ببوسی ، قـول .

ننه‌سَمن را خدا بيامرزد ، هميشه ميگفت سِـرايت می‌كند سرما اگر متوقفش نكنی ، می‌رسد به مغز ، می‌رسد به قلب ؛ نه نبايد برسد ، آنجــا جای‌ـَم مگر نمی‌گفتی هميشه گـرم است ؟ زيرِ حرف‌هات می‌خواهی بزنی مشتی ؟

به من نگاه كن مشتی ، به چشم‌هام نگاه كن كه بفهمم چی توو دل‌ـَت می‌گذرد لعنتی ..

باز كن چشم‌هات را ... يادت هست ؟ ديشب كه شال‌ـَت را می‌بستی دورِ كمرت و می‌رفتی، گفتی " تا تو چشم‌هات را باز كنی برگشته‌ام ، من كه مش‌رحيم نيستم كه از پسِ يك نيمچه گرگِ لاجون برنيايم ، اولين‌بارش نيست كه لامروّت ، اين هفتمی بود كه بُرد و خورد خير نديده . تو تا چشمهات را باز كنی برگشته‌ام ،قول. می‌روم دنبالش دخلش را می‌آورم . تـا آفتاب بخواهد خودش را از هـزارتا كوه بالا بكشد و نور بتاباند به اين شيشه‌هشت‌ضلعی‌های گوشه ی پنجره ، برگشته‌ام . "

آخ مشتی ، ننه‌سمن راست می‌گفت ، دست‌هات ، گردن‌ـت ، اين پيشانی بلندِ آفتاب سوخته‌ات ، ..آخ لاله‌ی گوش‌هايت ديگر سرخ نيست مشتی ، ببين سفيدِ سفيد شده ، يخ زده ... سردت است مشتی ؟

باز كن چشم‌هات را ، بــبــين ، من چشم‌هام را باز كرده‌ام ، آفتاب آمد و حتی از آن هشت‌ضلعی‌های سبز هم عبور كرد و رفت ، تمام شد ؛ من از تاريكی ميترسم مشتی ... بی‌تو از روشنی هم حتی می‌ترسم ... باز كن چشم‌هات را نورِ ديده‌ام ،..

آخ ، لعنت به هرچه حقيقتی كه ننه‌سمن بلد بود ، لعنت به تمامِ يقين‌های دنيا ؛ كه ميگذارند سرما بيايد برسد ، رخنه كند حتی‌ در پلك‌هات ... مبادا يخ بزند چشم‌هات ؟ ... بيار چشم‌هات را ببوسم مشتی .

پ.ن : برای ف .

dokhtarehavva — Sun, 15 Nov 2009 20:45:18 GMT

هــمين‌جـوری كشكی نيست خب ؛ لابد حكمت دارد كارِ خدا !

لابد حكمت دارد كه من قرارِ صبح‌ـَم را با دوستی بهم بزنم و بندازمش بعد از ظهر ، و اين دوست هم لابد برای نشان دادنِ دلخوريش بخواهد كمی دير كند و من هم از خدا‌خواسته با نيشِ باز راستِ شيكمم را بگيرم بروم شهركتاب و بايستم جلوی فلان قفسه و در حالِ ورق زدنِ "خداحافظ گـری كوپر "، ناگهان يك دوستِ قديمی سبز شود پشت سرم و تقريباْ داد بزند كه ســــ‌عـيد‌ه‌ه‌ه !

آنهم كسی كه طبیعتا كمِ كمش شش‌هفت فرسخی فاصله بايد داشته باشد باهام ، از نظر مكانی!

تُـوی آدميزاد هر‌چند‌‌‌وقت‌‌يكبـار اصلن دقی‌قـاْ همين را نياز داری‌ها ؛

كه كسی با همين هيجان اسمت را صدا بزند ، كه كسی چشم‌هاش بــرق بزند از ديدنت. كه دلش نخواهد بعد از دست‌دادن ، دست‌هات را رها كند ؛ كه نگهشان دارد توو جفت‌دستهاش از اولِ "سلام" تـا لحظه‌ی "خداحافظی" _ انگار بخواهد همــّه‌ی وقت‌های دوری را همين‌حالا جبران كرده باشد ...

و چقـدر خـركيف می‌شوی وختی كه دستِ آخر برگردد بگويد

" امّا اصن عوض نـــشدیا تو دختر " .

/بس‌كه تاحالا خودت خيال‌ميكرده‌ای بدجور عوض شده‌ای اين‌سـال‌ها./

جدا.ن : untouchable جان من چطور جواب اون كامنتتو (سوالتو) بدم وختي كامنتينگت بسته‌س خو ؟!؟

بن‌بست

dokhtarehavva — Mon, 09 Nov 2009 19:28:18 GMT

چشم‌‌پزشك Ш را نشانم می‌داد ،

و من دستم را به سمتِ پائين حركت می‌دادم .

دوباره Ε را نشانم می‌داد و دستم را به سمتِ چپ ...

تصميمِ خودم را گرفته بودم آنروز ؛ می‌خواستم عينكی باشم .

فقط 7 سالم بود ،

و خيال ميكردم ، دنيای متفاوت‌تری را از پشتِ آن عينك خواهم ديد .

فكر ميكردم چيزهايی هست كه ما نمی‌توايم ببينيم ، ولی هست .

هنوز هم همانم .

هنوز احمقانه فريفته‌ی دريچه‌های جديدم ، نگاه‌های نو ،

زوايای منحصر به فرد و ...

غافل از اينكه ، تمام‌شان به همين دنيای بی‌رنگِ لعنتی بـاز می‌شوند ؛

تمام‌شان .

پ.ن : پستهای پر از غُرِ اين‌مدت را به ناغُریِ خودتان ببخشيد ؛

قــُر نباشيد الهی .

MASQUERADE

dokhtarehavva — Sat, 07 Nov 2009 18:55:18 GMT

نقابِ سفيدِ باشكوهی به‌صورت داشتی ؛

و چقـدر شبيهِ خودت نـبودی آن‌شب .

امّا ،

شناختمت من .

{چشم‌هات پيـدا بود . و آن شانه‌ها ... }

é è

ماه اسم رمزِ شب بود ؛

و تو وقتی آمدی كه ديگر

خورشيد بالا آمده بود .

پ.ن : خواب بود اولی.

راست می‌گفت ؟..

dokhtarehavva — Tue, 03 Nov 2009 14:08:18 GMT

مـا به فــال اعتقاد نداشتيم ، به اَشـكال چرا .

نمی‌دانستيم وقتی فنجان را سركشيده‌ايم با هزار فكـر ،

هزار خيال و با هزار رؤيای محــال ، جائی ثبت می‌شـود

نقشِ تمام‌شان ؛ --< تــهِ فنجان‌مان !

"ما فنجان‌هامان را نمی‌خواستيم كـسی مـعـنـا كنـد . "

عابری امّا سرك كشيده‌بود و چيزهايی گفته‌بود ؛

"سعادتِ كوچكِ گـذرایی نقش بسته بـود تهِ فنجانِ قهوه ،

و كنارش يك رؤيا خودنمايی ميكرد كه متعلق به من بود ."

من ترسيدم از هرچه سعادتِ گذرا ؛

رؤياهام رنگ باخت ناگهان ؛

من... دسـت نكشيدم امّا از هيچ‌کدام ،

خواستم زندگی كنم تك‌تك‌شان را ،

مـاندگـار كنم لحـظه‌هام را ،

به خيــالِ آنكه سعادتِ مــانـدگـاری هم هــست ؛

نبــود .

اندر ادراكِ ما از مردمان

dokhtarehavva — Thu, 29 Oct 2009 10:16:18 GMT

بــحثِ طیّ طـريقِ آن راهِ پُر پـ‌يـ‌چ‌ـ‌و‌ـخ‌َـمِ طـرّه‌ی زلفِ دوتـا گيسـ‌وی نگار ،

و آن پـيــر مغانِ قــدح بدستِ فيلان ،

را بـعــــله ، صـد البتّه که می‌فهمیم!

امّا لااقل يك‌ربع بـی‌خـيـالش! جانـا ؛

برای يكـ‌بار هم كه شده ،

بـی‌لـفافه

بی‌چـلاندن

بی‌پـيچاندن

بزن حرف حسابت را و خلاص .

اين‌بار را بيا اينجوری_{آيكون نشون‌دادن كف‌دست}_باش با ما رفيق .

Miniwall

dokhtarehavva — Thu, 29 Oct 2009 10:14:18 GMT

هــستند آدم‌هايی در زندگانی ،

كه در بيداری اگر يك بار ديگر ببينی‌شان، جواب سلام‌شان را هم نمی‌دهی، فكر می‌كنی حتی ديگر صورت‌شان را بياد نمی‌آوری ، مدلِ نگاه كردن‌شان، راه‌رفتن‌شان ، لحن حرف زدن‌شان ، و سبكِ لباس پوشيدنشان را هم .

امّا همين آدم‌ها سرشان را عين چيـز می‌ندازند پائين و با تمامِ جزئياتِ ظاهری و باطنی‌ِ هميشگی‌شان می‌آيند توو خوابِ دمِ صبح‌ت و درست از همان خيابانِ مسيرِ هر روزه‌ات ، از كنارت رد می‌شوند و تو سريع ، بی‌هيچ فكری ، بی‌هيـچ بالا و پائين‌كردن و سنجيدنی ، می‌گويی : سلام !

بس‌كه ذوق كرده‌ای از ديدنشان ، دلت برای‌شان تنگ شده بوده لامصّب .

بس كه تو خـواب لازم نيست ديگر وانــمـود كنی هنوز نـبـخـشـيـدی‌شان...

▫▪▫

يـك‌ساعت بعد توو همان خيابان حواس‌ت به تك‌تكِ آدم‌های عابر هست ؛

مبـادا بيايد بگذرد و نبينی‌ش .

هزاری هم كه بی‌سلام ،...

هزاری هم كه پنج‌شنبه‌ها_ آن‌هم اينجا ؟_ محـــــال ...

/سعیده